Trouwen in Frankrijk: wat zijn de mogelijkheden?

Wanneer u in Frankrijk zonder huwelijkse voorwaarden trouwt, geldt het zogenaamde “régime légal de la communauté réduite aux acquêts“. De gemeenschap van goederen beperkt zich in dat geval tot de goederen die na de huwelijksdatum worden verworven. Alle goederen en schulden die de echtgenoten vóór het huwelijk privé hadden, blijven buiten de gemeenschap. Dit geldt ook voor schenkingen en erfenissen die de echtgenoten tijdens het huwelijk ontvangen.

Als gevolg van de wijziging van het huwelijksvermogensrecht heeft Nederland sinds 1 januari 2018 dezelfde wettelijke regeling als Frankrijk. De wettelijke (algehele) gemeenschap van goederen zoals wij die vóór die datum kenden, wordt in Frankrijk “la communauté universelle” genoemd en moet vóór de trouwdatum bij notariële akte (“contrat de mariage”) worden geregeld.

Wat wij in Nederland “koude uitsluiting” noemen, wordt in Frankrijk aangeduid met de term “la séparation des biens”. Lees verder

Scheiden in Frankrijk via de notaris

Sinds 1 januari 2017 is het in Frankrijk mogelijk om zonder tussenkomst van de rechter te scheiden. Echtparen die het eens zijn over de verdeling van de boedel, de zorg voor de kinderen en de alimentatie kunnen voortaan scheiden via de notaris. De nieuwe Franse term voor deze vorm van echtscheiding is “divorce par consentement mutuel sans juge”.

De echtgenoten moeten ieder hun eigen advocaat in de arm nemen. De afspraken worden vastgelegd in een convenant (“convention”) dat door de echtgenoten en hun advocaten wordt ondertekend. Na ondertekening volgt een wettelijk verplichte bedenktijd van 15 dagen.

De advocaten zien erop toe dat het dossier terechtkomt bij de notaris. Deze geeft een verklaring (“attestation de dépôt”) af waarmee de echtscheiding kan worden ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand. Een bezoek aan de notaris is in principe niet nodig.

Wilsbekwame kinderen uit het huwelijk moeten door hun ouders worden geïnformeerd over de mogelijkheid om door de rechter te worden gehoord.

Een echtscheiding via de notaris is niet mogelijk wanneer één van de echtgenoten onder een beschermende maatregel valt, zoals curatele of beschermingswind. In dat geval moet het echtscheidingsverzoek worden voorgelegd aan de rechter.

 

Erven in Frankrijk: de rechten van de langstlevende

Toen de mooie, jonge makelaar Sandrine Devillard in 2011 haar jawoord gaf aan de onooglijke 65-jarige boer Marcel Amphoux, twijfelde menigeen aan de oprechte bedoelingen van de 42-jarige Parisienne. Bij het verlaten van de kerk werd het pasgetrouwde stel zelfs uitgejouwd door de plaatselijke bevolking.
Marcel Amphoux mocht er dan armzalig uitzien, zijn vermogen, bestaande uit een drietal huizen in de Franse Alpen, werd op een kleine miljoen euro geschat.
Gelukkig zag de boer snel in dat hij te maken had met een golddigger en schreef een testament. Toen Marcel enige tijd later om het leven kwam bij een verkeersongeluk, bleek hij zijn echtgenote niets te hebben nagelaten.
In Frankrijk is het volledig onterven van de langstlevende in principe alleen mogelijk als er kinderen uit het huwelijk zijn. Zijn er geen kinderen, dan heeft de langstlevende in ieder geval recht op een 1/4 van de erfenis in volle eigendom, de zogenaamde legitieme portie. Lees verder

Werken in Frankrijk: de CDD

Gaat u een arbeidsovereenkomst tekenen met een Franse werkgever? Dan is de kans groot dat dit een tijdelijk contract is: in 80%* van de gevallen wordt namelijk een contract voor bepaalde tijd, de zogenaamde CDD**, gesloten.
Een vast contract (een CDI***) is immers een veel groter risico voor de werkgever. Vooral in Frankrijk kan het ontslaan van een vaste medewerker een tijdrovende en kostbare aangelegenheid zijn. Na afloop van een CDD is de werkgever slechts een vergoeding verschuldigd van 10% van het uitgekeerde bruto salaris (de “indemnité de précarité”). Om een tijdelijk arbeidscontract te kunnen sluiten is de Franse werkgever echter wel aan strenge voorwaarden gebonden. Lees verder

Wat is een beëdigde vertaling en wat is legalisatie?

Wanneer u een document laat vertalen dat bestemd is voor een rechtbank, notaris of andere officiële instantie dan moet de vertaling in de meeste gevallen worden beëdigd. Vaak gaat het om authentieke aktes, processtukken, diploma’s en uittreksels uit de burgerlijke stand.
Beëdiging houdt in dat de vertaler uw vertaling voorziet van zijn stempel en een ondertekende verklaring. Zo weet de betreffende instantie dat het document door een erkend (beëdigd) vertaler is vertaald.
Beëdigde vertalingen die in het buitenland worden gebruikt, moet u laten legaliseren. Legalisatie garandeert de buitenlandse instantie dat de handtekening van de vertaler echt is.
Is uw vertaling bestemd voor een land dat is aangesloten bij het Apostilleverdrag dan is een apostillestempel op de vertaling voldoende. Hiervoor gaat u naar de rechtbank waar de vertaler is beëdigd (de vestigingsplaats van de rechtbank vindt u in de verklaring van de vertaler aan het einde van de vertaling). Lees verder

Bedrijfsruimte huren in Frankrijk: wat zijn uw rechten?

Voor ondernemers die overwegen om bedrijfsruimte te huren in Frankrijk, is het goed om stil te staan bij de positie van de huurder naar Frans recht. Welke rechten u heeft als zakelijk huurder hangt af van het type huurcontract. De meest voorkomende zakelijke huurcontracten zijn de “bail professionnel” en de “bail commercial”. De “bail professionnel” wordt vooral gebruikt voor de verhuur van praktijkruimtes aan tandartsen, huisartsen, notarissen en andere vrije beroepen. De huurder kan het contract op ieder moment opzeggen, met inachtneming van een opzegtermijn van zes maanden. De verhuurder, daarentegen, kan het contract pas na zes jaar beëindigen.
Huurder en verhuurder komen bij aanvang van het contract gezamenlijk de huurprijs overeen. Tussentijdse huurverhoging is in principe niet toegestaan, tenzij hierover een beding is opgenomen in het huurcontract.
De verhuurder mag boven op de eerste maand huur sleutelgeld vragen (“pas-de-porte”) en een borg (“dépôt de garantie”). Sinds 2014 zijn huurder en verhuurder verplicht om bij aanvang en bij beëindiging van het contract gezamenlijk een inventarislijst te doorlopen en af te tekenen.

De zogenaamde “bail commercial” biedt huurders nog meer bescherming. Lees verder

Franse wet frustreert juridisch duomoederschap

Het gezin met een biologische vader en moeder is allang niet meer de hoeksteen van de samenleving. Steeds meer kinderen worden opgevoed door twee ouders van hetzelfde geslacht of groeien op in één- of meeroudergezinnen.
Deze maatschappelijke ontwikkelingen hebben geleid tot wijzigingen in het afstammingsrecht. Ook de sociale, niet-biologische ouders, kunnen onder bepaalde voorwaarden voor de wet familie worden van het kind. Zo wordt het voor hen mogelijk om ouderlijk gezag te krijgen en kan het kind hun wettelijke erfgenaam worden.
Vergeleken met het Franse afstammingsrecht is het Nederlandse recht een stuk moderner. Vooral juridisch duomoederschap is bij ons beter geregeld. Lees verder

Nieuwe Europese erfrechtregels

Vergeleken met het Nederlands erfrecht is de positie van de langstlevende echtgenoot naar Frans recht veel minder goed geregeld. In Nederland krijgt de achterblijvende echtgenoot of geregistreerd partner van rechtswege alle goederen van de nalatenschap. De kinderen krijgen (slechts) een niet-opeisbare geldvordering ter grote van hun erfdeel. Ze erven pas wanneer ook de langstlevende overlijdt. Wel kunnen de kinderen hun zogenaamde ‘wilsrechten’ inroepen als het vooruitzicht op het verkrijgen van hun erfdeel verslechtert. Bijvoorbeeld als de langstlevende echtgenoot hertrouwt.
In Frankrijk erven de kinderen direct van hun overleden ouder. Lees verder

Voornaamkeuze en -wijziging

Franse ouders zijn pas sinds 1993 vrij in het kiezen van een voornaam voor hun kind. Vóór die tijd was hun keus beperkt tot de naamdagen van kalenders, streeknamen en namen uit de klassieke oudheid en de mythologie. Net als in Nederland mag een voornaam niet in strijd zijn met het belang van het kind. De Franse ambtenaar van de burgerlijke stand kan in dat geval het openbaar ministerie inlichten. Dit kan hij ook doen als een voornaam inbreuk maakt op een recht van derden (zoals het gebruik van een beroemde achternaam). De Officier van Justitie beslist of de zaak aanhangig moet worden gemaakt bij de rechter.
Zo werden de voornamen Fraise (aardbei), Manhattan, Prince-William en Nutella geweigerd. Lees verder